Het is niet mijn dag, hoewel die met een lekker zonnetje begon en het idee om een verhaaltje te schrijven over een schrijver die zijn dag niet heeft, hoewel de dag zonnig begint…
Zorginstituut: Vergoed anti-obesitasmedicijn uit basispakket, lees ik. Werd dat dan vergoed?
’s Avonds in de pianobar speelt een… trompettist? – hoewel contaminerend verkeerd geschreven, begrijp ik nu de gebiedende wijs: de obesitas zit zelfs in zijn wangen.
‘Speelt er geen pianist?’ vraag ik.
‘Ziet u toch? Die heeft een notenallergie. Apennootjes. Zit onder de bulten.’
‘Een pilsje. Zijn er huisgemaakte gehaktballen?’
‘Hoe moet ik weten wat er bij u thuis in de pan ligt?’
‘Heeft u terug van een briefje van dertig? Laat de fooi maar zitten, hoor.’
Ha ha, Han, die gast heeft zeker zijn dag niet.
Levja, je hebt van die dagen…
Ik dacht eerst dat het over het voetbal zou gaan, gezien je eerste zin. Had ik ook wel leuk gevonden.
Alles gaat voorbij Han, zelfs mindere dagen. Grt
Luc. En… het is maar fictie. Dank je.
Het is ook wel eens lekker om zonder bladmuziek te spelen…