“Mag ik er even langs, Richard?”
Met haar jas in haar ene en een kop koffie in haar andere hand schuifelde Britt tussen de rij stoelen naar de laatste vrije zitplaats.
Britt was onder haar dorpsgenoten een graag geziene bezoeker van gemeenteraadsvergaderingen. De burgemeester en consorten dachten daar anders over: als een van de weinigen sprak Britt haar ongenoegen uit over diverse op handen zijnde besluiten van het college.
Met de aanstaande fusie met de aangrenzende gemeente in het vooruitzicht waren de volksvertegenwoordigers, vaker dan ook hen lief was, genoodzaakt impopulaire beslissingen te nemen. De toenemende urbanisatie en de daarmee verband houdende leegloop van het dorp is een chronisch hoofdpijndossier.
“Mag ik iets zeggen?”
“Toe maar Britt”, verzuchtte de burgemeester.
Heel goed geschetst, Alice. Ik zie Britt voor me. Ze doet me enigszins denken aan Britt Dekker 🙂
Dank je, Levja. Haha, nu hoor ik haar ook praten.
@Alice: leuk geschreven! Beter barstende om Britt dan een zoveelste doodsbedreiging…
Een paar dingen zou ik veranderen…”op handen zijnde beslissingen van” is ‘besluiten’ hier niet treffender? Fusie met de aangrenzende gemeente. Maar.. het is jouw stuk. Grt.
Dank voor jullie reacties Lisette en Luc. Goede aanpassingen, Luc. Dat leest idd beter