Van grachtenpand naar industrieterrein. In de kantoortuin heerst een hydrocultuur van planten in grote potten met steentjes en flesjes water op bureaus. Archiefkasten als afscheiding veroorzaken ‘valwinden’ in een onbeheerst klimaat van ruziënde collega’s die klagen dat het te warm of te koud is in ‘hun tuintje’.
Van de gang komt een hiërarchische lucht van een aan bila’s verslaafde kostenpost op vier leasewielen: de interim-change-manager. Door de fusie is het hoofdkantoor verhuisd. Dus reis je nu anderhalf uur je loonzakje achterna. Thuiswerken? Nee, persoonlijk contact met je collega’s is belangrijk voor de teambuilding. Na het praatje pot ofwel werkoverleg, met z’n allen in voetvolkstuintjes naar beeldschermen koekeloeren.
Het zal zijn bonustijd wel duren – maar mijn tijd is mij meer waard.
« Laat je horen
Bedrijvende zin en lijdende zin »
« Laat je horen Bedrijvende zin en lijdende zin »
Column, Cultuur, Maatschappij, Mensen
Amsterdamse suburbanisatie (3)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Laat je horen Bedrijvende zin en lijdende zin »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel sterk en scherp, Han.
Eerlijk gezegd ben ik blij niet meer te hoeven deelnemen aan deze werkcultuur.
In het begin heb ik mijn werk best gemist, nu totaal niet meer.
Levja. De hemel zij geprezen – ik word er christelijk van – dat ik geen deel meer uitmaak van deze achterlijke ‘hydrocultuur’.