In de kleine houten keet maakt de houtkachel een knapperig, gezellig geluid. Buiten regent het. We drinken ranja en onze wangen gloeien. De ramen van de kantine zijn beslagen. De barman roept mij naar zich toe. Aan de bar zitten een paar spelers van Heren 1. Ze grijpen me vast bij mijn nek en grappen wat lollig. “Ben jij er niet een van familie Mientjes?” Dat klopt, mijn beide broers zitten ook bij hockeyclub Blerick. Verlegen knik ik ‘ja’. “Heb jij zojuist niet drie keer gescoord?” “Ja!” “Dat verdient een Mars. Geef die jongen eens een Mars, barman.” Ik glunder. “Alsjeblieft Mien, pak aan!” Mien, Mien …? Vanaf vandaag draag ik een nieuwe bijnaam, ‘Mien’. Best wel leuk, ik koester hem.

Het geheim wat geen geheim was voorzien van herkomst. Toch weer wat nieuws, het andere was me al bekend Rob. Grt.
@Mien: eerlijk gezegd ben ik nu wat teleurgesteld…. mijn beeld van de (Belgische?) schrijfster Mien is voor altijd veranderd…
What’s in a name. A lot of roses!
@Lisette:
Wortelepin uit Blerick (NL)
https://youtu.be/NEj54Ch8mHs