‘”Meneerrrr… waar zijn de plastic zakken?” vroeg laatst een kind bij het boerenkoolveld. En een ander zocht de vega-rookworsten.
Om vijf uur worden ze weer aan hun halsbandjes aangelijnd. Ze stuiteren anders zo in de bakfiets. Een moeder schreeuwt “Willemijn…!” Daar komen zeker vijf op af. Dan gaan ze in overleg met de kids wat ze willen eten. Nou, mijn koters vraten wat de pot schafte. Mijn vrouw was altijd thuis voor die meiden, en in hun vrije tijd hielpen ze mee: ”Niet mekkeren maar melken.”’
‘Wat doen ze nu?’
‘De een is advocate. Uh… “advocaat” moet ik van haar zeggen. En de ander is arts – dat woord verandert niet. Soms kan ik er met mijn boerenverstand niet meer bij.’
« Who let the dog(s) out
Er is tijd genoeg »
« Who let the dog(s) out Er is tijd genoeg »
Column, Communicatie, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Agrarische kinderopvang (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Who let the dog(s) out Er is tijd genoeg »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik zie hem zo staan, in zijn blauwe overall op zijn schop leunen en zacht met zijn hoofd schudden
Alice, soms begrijp je er niets meer van.
Nou, laat ze toch lekker kind zijn. In alle opzichten.
Willemijn is nog wel een leuke naam. Die komt echt niet zo vaak voor onder de kids. Eerder namen met 1 lettergreep: Tess, Bo, Jill, Floor, Suus. Kies maar. Dat ‘roept’ toch niet lekker? Maar die moeders appen natuurlijk: ‘Nu thuiskomen.’