Wekelijks schrijf ik over Theo en Tijl.
Tijl is mijn bedachte kleinzoon.
Voor onderstaand gedicht kreeg ik onlangs een eervolle vermelding.
Wat is ze veel
Kranig is ze
Bij het zien van een kinderwagen
Bij het horen van een schaterlach
Wat is ze kranig
Gul is ze
Bij het kiezen van babykleertjes
Bij het gaan op kraamvisite
Wat is ze gul
Alleen is ze
Bij het ontdekken van ‘weer niet’
Bij het zien van de verkeerde kleur
Wat is ze alleen
Moedig is ze
Bij het accepteren van de uitslag
Bij het verwerken van haar verdriet
Wat is ze moedig
Hoopvol is ze
Bij het begin van een nieuwe dag
Bij het denken aan een toekomst
Wat is ze hoopvol
Die eervolle vermelding is zeker verdiend, Willem. Plus een welverdiend hartje, zonder karma-flauwekul.
Poëzie is (nog) niet zo mijn ding. Ongewenst kinderloos te zijn is een drama. Niet voor iedereen is een oplossing, zo is de natuur. Inmiddels is natuurlijk wel duidelijk dat je graag opa zou willen zijn, je schrijft er wekelijks over en soms knalt het gemis tegen het scherm. Er is niets wat ik kan doen behalve begrip tonen en me proberen te verplaatsen in jouw schoenen om me in te leven. Natuurlijk snap ik ook dat er je er geen biet mee opschiet, maar toch, het is wel hoe ik erover denk. Grt
Ontroerend. Verdriet en verlangen in hoop omzetten.
Lieve mensen, wat een fijne reacties. Daar ben ik heel blij mee. Hgrt.
Willem. Mooie cadans.
Dank je wel Cesar.
Heel mooi.
Dat het minder dan 120 woorden is, vergeef ik je. Of wil je daar nog aan puzzelen?
Dank je Lousjekoesje. Het gedicht is inderdaad minder dan 120 woorden, maar met introductietekst erbij wel.
Willem. Gevoelig en mooi.
Dank je wel Han.