De auto mogen we nu niet meer mooi vinden, de Dodge getooid met een verwerpelijke vlag en foute naam. Als jongens waren we daar begin jaren ’80 niet mee bezig, wel met de schuiver over de motorkap, de dichtgelaste deuren, stof en strepen in het zand.
En hij kon vliegen. Vliegen over het water, over koeien, over de auto van Sheriff Rosco P. Coltrane en ander auto’s. Soms kon hij zomaar vliegen, dan ging het knopje op het dashboard om en spoten de heren Bo en Luke Duke lachgas in de motor, en alsof een toverstaf de auto had aangeraakt vloog hij weg.
Magisch was dit voor ons.
Dat er gemiddeld zes auto’s per aflevering doorheen vlogen wisten wij niet.
Ik moest even googelen om te weten waar het stukje over gaat, Menno.
‘The Dukes of Hazard’ dus. Ik ken de titel, maar heb het kennelijk nooit gezien. In de jaren dat het uitgezonden werd, 1979 – 1985, was ik ’s avonds ook weinig thuis.
Leuke slotzin, met de dubbele betekenis van vliegen.
Ewald,ik was toen tussen de 10 en 16 jaar oud, dé leeftijd om dit soort series leuk te vinden. Laatst een aflevering op youtube proberen te bekijken, maar de charme is er helaas vanaf als je zelf in ouder bent. Ik hou het bij mijn herinnering.
Menno, datzelfde heb ik ook vaak ervaren.
Een niet onverdienstelijke rol was weggelegd voor “deputy “dipstick” Enos” die mag eigenlijk niet in je rijtje ontbreken. En Daisy sowieso niet. Mooie serie destijds. Grt