Ik had niet zoveel met chemie, zoals scheikunde in Vlaanderen heette. Toch slaagde ik wel voor mijn eindexamen. Ik was dus niet gebuisd. Dat is Vlaams voor zakken.
De leraar, wiens naam me is ontschoten, had de gewoonte om woordonderstrepingen op het bord te onderbreken als er een poot naar beneden hing. Bij het onderstrepen van het woord onderstrepingen krijtte hij dus drie streepjes.
De chemische term H2O koester ik wel. Na mijn examenjaar verbleef ik een jaar in de Verenigde Staten. Daar verbasterde mijn Nederlandse voornaam langzaam van Wouter tot H2O.
En als je dus als ik, blijkbaar voor een H-tje geboren bent, wordt je nooit een N-etje. N2O, lachgas, is dus helemaal niets voor mij. Onderstreep dat maar …


Mooie wending aan het einde.
Leuke flarden van herinneringen. Hoe kan Wouter nou langzaam verbasteren tot H2O? Ik vind het toch in de verste verte niet op elkaar lijken. Fascinerend…