Geen verleidelijker woord dan ‘ultraviolet’. Het klinkt zo lieflijk, maar het is een wolf in schaapskleren. Jarenlang beschouwde ik de zon als mijn vriend, me wakker kussend in het voorjaar. Die behaaglijke warmte op mijn ontvankelijke, koude lijf. Met dichte ogen de bloedadertjes zien veranderen in een levend kunstwerk. Bijna psychedelisch.
Tot ik jaren later een plekje kreeg op mijn voorhoofd. Een wondje dat niet wilde helen en steeds groter werd. Huidkanker. In de mildste vorm gelukkig, maar toch. Weggesneden door een jonge vrouw, terwijl we samen babbelden over onze gezamenlijke hobby: tennis.
De biopt gaf aan dat er nog wat ‘rafels’ waren achtergebleven, zodat ik nogmaals bij haar op bezoek mocht.
Ultraviolet: een duivels pact van zon en atmosfeer.

Gezamenlijk… gezamenlijke…Leest lekker weg Willem, dus pet op, en af. Grt.
Bedankt Luc en inderdaad: smeren en de zon weren.
Willem. De gevolgen komen pas jaren later. Ik hoop dat het goed gekomen is.
bij haar bezoek mocht – bij haar op bezoek mocht.
Ja Han, behalve ook vorig jaar nog een plek op mijn been. Ik hoop dat het daarbij blijft.
Willem, ik hoop met je mee.
@Willem: mooi die wending halverwege.
Heftig, zeg. Ik duim ook voor je.
Laat het een waarschuwing zijn dat je je goed moet blijven beschermen tegen de zon.
@Berdien, bedankt voor je compliment.
@Lousjekoesje, ik vrees dat het te laat voor me is (allemaal ‘huidschade’ van > 50 jaar geleden), maar ik zorg nu wel dat er niet veel meer bijkomt (voor het geval ik de > 100 jaar ga halen).
@Willem: tja, van een vriend tot een verrader: de zon maakt soms meer kapot dan ons lief is.
@Lisette, ja, zeg dat wel, maar nu weten we er veel meer van en vroeger niet.
Sterkte.