Schrijf mee!
« »

Fictie

te laat

20 april 2021 | 120w | Lijmstok | 4 |

Ik stond samen met jou te kijken hoe er laag in de lucht, iets een spoor van rook en vuur achterliet terwijl het als een gek op ons afkwam. Er was geen vermijden meer aan, dat begreep ik nu al wel. Deze raket, met zijn scheurende geluid, brak vlak voor onze voeten helemaal open en braakte een enorme vuurbal in onze richting. Ik duwde je weg, ik wist wat er nu ging gebeuren. Alles zou in een fractie van een seconde met een gigantische knal gaan ontploffen. Ik rolde er zover mogelijk bij vandaan. In mijn ooghoek zag ik hoe jij opstond, in de vlammenzee keek, met je weelderige bloemenjurk en je schitterende hoed. Ik kon je niet meer redden.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »