Frits keek me zo smekend aan dat ik zijn verzoek niet kon weigeren. Glunderend vleide hij zich op de bestuurdersplaats. Bijna routineus voegde hij de GT3 tussen het verkeer. Het leek of er ineens veel meer mensen naar de auto – of hem? – keken en ik voelde een lichte jaloezie opborrelen. Ineens had ik helemaal geen zin meer om deze bolide aan te schaffen. ‘Ik koop ‘m toch maar niet Frits,’ zei ik terloops. De schok die door mijn vriend voer, zorgde er voor dat het stuur ineens vreemde capriolen ging uithalen, waardoor de wagen vervaarlijk begon te slingeren. In een poging het stuur te pakken te krijgen, tikte ik de zonnebril van Frits zijn neus. De vangrail deed z’n werk.

Ja Willem, het stuur overnemen onder het rijden is een kunst op zich en geen alledaags tafereel. Misschien wordt je zielsgelukkig met een elektrische Porsche Macan? Die past waarschijnlijk beter bij je, ook lekker zonder uitstoot. Grt.
Ps, het natuurlijk wel…Porsche 911 Carrera ipv andersom…
Luc, ik ga eens nadenken over die Macan (en het aanpassen vind ik teveel werk 🙂 )