Hij zat muisstil op het pad, zijn kopje naar links afgewend. Hij stond mij toe hem op te tillen. Onder een struik vond het roodborstje beschutting om uit te rusten. Gezien de kattendrukte rond ons huis zou dat niet lang duren.
Op internet vond ik tips om gewonde vogels te verzorgen: ‘Prik gaatjes in een schoenendoos, zet de vogel op een laagje keukenpapier in de doos en kijk iedere twintig minuten bij de patiënt.’
Bij de zesde controle was het leven uit de doos verdwenen.
Nu het diertje met de nodige egards is begraven, slaat de twijfel toe. Had ik het beestje geholpen, door hem in eenzaamheid te laten sterven, of zou hij vrediger zijn heengegaan in zijn natuurlijke omgeving?
Het antwoord zal altijd op zich laten wachten. Grt
Alice. Goede vraag die je jezelf stelt. In ieder geval doe je het uit dierenliefde en dat is zo mooi en waardevol!
Volgens mij voelen dieren en de natuur een warm kloppend hart goed aan.
Mooi stukje, Alice.
@Alice: wat een lief en herkenbaar stukje. Ooit lag een dodelijk getroffen duif in mijn voortuin. Het meest humane was hem uit zijn lijden te verlossen. Maar ik kon en durfde het niet. Ik heb hem voorzichtig onder struiken gelegd, en heb daar lang niet onder durven te kijken.
Mooi stukje Alice en altijd een vraag, wat zal je doen?
Nu weet ik weer waarom ik schrijven op dit forum zo leuk vond en vind. Dank voor jullie reacties! Fijn om weer terug te zijn.
@Lisette, dat vraagt zeker durf en moed… Wij hadden ooit een parkietje die zo ziek was. Voor hem zou het ook beter zijn geweest hem uit zn lijden te verlossen… ik kon het ook niet