‘Het duurt nog generaties voordat dit soort mensen gelijk worden behandeld.’
Goed bedoeld, maar in ‘soort’ zit juist de angel.
Frédérique is veertien. Ze loopt maandagmiddag op straat. Tanden worden uit haar mond geslagen, haar neus en kaak gebroken. Waarom? Het bevalt de dader niet – van het ‘soort’ jongen – dat Fréderique weigert te zeggen of ze een jongen of een meisje is. ‘Ik ben wie ik ben en jij mag zijn wie je wilt zijn,’ zegt ze vriendelijk. Even later ligt Frédérique in het ziekenhuis.
En de dader? Misschien heeft hij onlangs nog een bloemetje in de Lange Leidsedwarsstraat gelegd.
Met de luidruchtigste tocht móét dit kwaad in een grafmonument van gewapend beton worden gegoten.
Geen bloemen, strafrechtadvocaten en taakstraffen.
« Grafmonument dreiging
Mams groeit door »
« Grafmonument dreiging Mams groeit door »
Column, Maatschappij, Mensen
Frédérique – meer hoef je niet te zijn
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
18 reacties
Reageren
« Grafmonument dreiging Mams groeit door »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Geen woorden voor alleen tranen
Lisa. Sprakeloos.
Van God los?
Luc. Dit is maandag in Amstelveen gebeurd.
Ja, dat weet ik. De “jeugd” heeft duidelijk een afslag gemist…
Verschrikkelijk nieuws weer.
De uitspraak was juist prachtig. Ook dapper dat Frederique zo in de media durft te komen. Helemaal zonder geweld en discriminatie zal nooit lukken. Ik hoop dat dit wat inzicht geeft. Nu spreekt de media van ‘zij’. Ik hoop dat Frederique en familie daar inspraak in hebben gehad.
Lousjekoesje. Hij/zij/het… ik verwijs graag naar de titel van dit stukje.
Tja, wat er in de mensen is gevaren. Van jong tot oud.
De mens heeft het afslachten van eigen soort en wat de natuur voortbrengt nooit geschuwd volgens mij. Vaak uit eigen gewin. Slaat dit nu terug zoals de natuur ook doet?
Levja. Daar lijkt het allemaal wel op wat je zegt. En dat Moeder Aarde terugslaat is een ding dat zeker is. Daar hoef je niet zweverig voor te zijn zoals vaak wordt beweerd.
Tja, zweverig … Staat vaak voor vage theorieën. Toch schuilt in vaag meer dan wordt ge- en verwacht. Wellicht wordt het daarom vaak weggewuifd. Of juist enorm belicht. Wat Frédérique betreft, hoe jong, ze staat ergens voor. In mijn ogen, waar het in werkelijkheid om draait. Iedereen is uniek en alles in de natuur heeft een doel en is daarom van waarde.
Levja. Hoe je ook over iets denkt, je houdt je handen thuis.
Juist het extreme van het (zinloos) geweld nu. Met een groep tegen een invidu die kennelijk niet aan hun idealen (als ze die al hebben) voldoet. Door blijven gaan als het slachtoffer al op de grond ligt of niet is opgewassen tegen hen. Of van achteren schieten. Lafhartig in mijn ogen.
Levja, het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven.
Mij ook, Han. Ik wil voor zulke gasten ook geen begrip opbrengen.
Knap dat Frédérique dat wel kan, zoals ik heb kunnen lezen.
Waar zijn die ouders van de daders? Hoe hebben zij hun kinderen (niet) opgevoed? Respect leer je thuis, maar dat is blijkbaar (lang) niet overal.
Willem. Aan de opvoeding mankeert heel wat. Maar hoe ik erover denk zal wel weer ouderwets zijn.
Volgens mij heeft het heel veel met de opvoeding te maken, Han en Willem. Ik dank nog steeds mijn ouders voor mijn opvoeding. Het was streng doch rechtvaardig. En met streng bedoel ik dat ik respect diende te betonen. En echt respect. Mijn ouders vroegen niet wat ik wilde eten, ja, op verjaardagen mochten wij kinderen aangeven wat wij wilden eten. Daardoor heb ik alles leren eten. Zij hebben de hongerwinter meegemaakt en hoe.
Ik was vergeten een hartje te geven (Maar je weet wat ik van dit hartjessysteem vind, Han) Mijn hart gaat uit naar Frédérique en ook naar haar vader. Het naar buiten brengen hoe het is en wat is gebeurd. Geen sensatiezucht.
Levja. Inderdaad, opvoeding. Zoals jij het omschrijft, dat heb ik ook gelukkig meegemaakt. Hele lieve ouders. Respect voor mens en dier is mij bijgebracht. Ik kwam niets tekort, toen ik zestien werd kreeg ik een gloednieuwe Kreidler. Ik hoor nog mijn vader zeggen: ‘Er moet wel wat tegenover staan.’ Hij bedoelde gedrag.
Opvoeding door crèches en in allerlei voor- en naschoolse opvang is wat mij betreft het gevolg van de tweeverdienersmaatschappij. Maar ik zal wel weer ouderwets zijn.
Over die hartjes… Bedankt. Over dit systeem schrijf ik maar niet meer. Gisteren zag ik een verhaaltje met 1 reactie en… 4 hartjes. Rara!