Een koude douche nemen of een ijsbad. Nee, daar knap je van op. Mensen verzinnen steeds gekkere dingen, omdat… mensen ze verzinnen.
Was het eerst hasj, nu moet het weer iets anders zijn. Zelfs in ‘gebruiken’ slaat de verveling toe. En de ene lach schijnt dan weer niet de andere te zijn. Een lachkick noemen ze het. Maar sommigen hebben niets anders nodig dan hun eigen waanzin. Ze gaan in een kring staan en als de leider het zegt beginnen ze allemaal te lachen. ‘Waar is de gulle lach gebleven?’ Wim Sonneveld vroeg het zich al af.
‘Een ballon, een ballon, een ballonnetje…’ Toon Hermans, daar kon je om lachen. Die hoefde daarvoor zijn ballonnetjes niet met lachgas te vullen.


Sterke column, Han. Bij de zogenaamde lachtherapie is de cursusgever de enige voor wie écht iets te lachen valt. Degenen die op zijn aanwijzing / commando lachen betalen er nota bene voor.
Ewald. De lachende derde, of misschien wel de eerste.
Gelukkig is met ons genoeg te lachen.
Iedere dag weer, Willem!