‘Dat lag bij moeder complex, nicht Alida.’
‘Ik ben blij dat je het eindelijk ziet, Vreeswijk.’
‘Wat zie ik, Alida?’
‘Je had een moedercomplex.’
‘Moeder had al twee miskramen gehad.’
‘Je sliep bij haar in bed, Vreeswijk.’
‘Ook bij vader, op zondagochtend.’
‘Ja, totdat je hem met een koekenpan op z’n hoofd sloeg.’
‘Alida, zo is het niet gegaan…’
‘Je gunde je moeder aan niemand.’
‘Vader lag boven op haar, die keer. Moeder maakte vreemde geluiden en ik dacht dat vader…’
‘Hoe oud was je toen?’
‘Zestien.’
‘Dan weet je toch wel dat ze lagen te vozen?’
‘Hè bah, Alida!’
‘Dus pak je maar een koekenpan?’
‘Zo is het niet gegaan, Alida.’
‘Hoe dan wel?”
‘Het was maar een steelpannetje.’
« Geluk kun je vermenigvuldigen
Verbonden »
« Geluk kun je vermenigvuldigen Verbonden »
Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk en het huiselijk geweld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Geluk kun je vermenigvuldigen Verbonden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nou zeg, wat een openbaring van die Vreeswijk, nooit gedacht. Maar dat geldt ook voor al het andere huiselijk geweld….
Luc. Zo zie je maar weer.