Van weinig woorden herinner ik me de eerste keer dat ik ze heb gehoord. Het geheugen is een prachtuitvinding, maar het zou te veel gevraagd zijn om ook dát nog te rubriceren.
Echter, van “exercitie” weet ik dat nog drommels goed. De plaats van handeling was het Monsterse strand. Mijn vader had – ongetwijfeld na veelvuldig aandringen van mijn moeder – een vrije dag bij zijn baas, een gierige tuinder, gedaan kunnen krijgen en zodoende konden we met voorgesmeerde boterhammen, aanmaaklimonade en, jawel, pelpinda’s, de fietstocht richting Noordzee aanvangen.
Onderweg kreeg een van ons een lekke band, m’n jongste zusje viel uit het zitje en toen we allemaal in de gebreide zwemtenues zaten, verzuchtte mijn vader: ‘Wat een exercitie! Ik werk liever’.

Willem. Ik word er al moe van als ik het lees.
Van weinig woorden herinnering – Van weinig woorden herinner
teveel – te veel
‘wat een exercitie!’; ik werk liever. – ‘Wat een exercitie!; ik werk liever.’
Tussen zaten en verzuchtte zou ik een komma plaatsen.
Dank Han, ik pas het aan.
Gebreide zwemtenues, ja, ik weet dat ze bestaan hebben, maar ik kende niemand die er ervaring mee had. Tot nu dus. Leuk stuk, Willem.
Dank je Luc; ik ben ook al heel oud 🙂
Willem, geloof het of niet, maar zo oud als vandaag was ik ook echt nog nooit! Grt
@Willem: moet je nagaan, hoe het leven voor je moeder was. Zij zat elke dag met alle taken in huishouden en voor de kinderen. Je vader kon lekker ontsnappen naar zijn werk.
Lisette, veel mannen zullen inderdaad gezegd hebben ‘liever te werken.’ In de praktijk werden veel mannen dagelijks afgebekt, afgesnauwd, gekleineerd door hun baas. Als je denkt dat vrouwen zoveel slechter af waren, heb je weinig idee van de werkelijkheid.