Zijn donkere ogen dwongen ontzag af, maar straalden liefde uit. Hij knipperde langzaam. Drie keer.
Ik herinner me een van de eerste keren dat we naar Ajax gingen. Het was november, koud. Op de Middenweg hield ik zijn hand vast die maar een stukje uit de mouw van de lange, groene winterjas stak. De mouw omzoomde mijn hand, waarin hij zachtjes kneep. Drie keer. Ik kneep terug, drie keer, en keek ook letterlijk tegen hem op. ‘Loop ik niet te snel?’ vroeg hij. Soms kreeg ik steken in mijn zij.
Als dwangarbeider in Bremen – Lager Weserlust – aan de dood ontsnapt. De ‘invalkrachten’ scholen in een bunker van zand, de moffen in een betonnen.
Als vaste kracht meegeholpen aan de wederopbouw.
Mooi eerbetoon weer, Han.
Luc, dank je wel!