In de kroeg raak ik in gesprek met een wat oudere man, Bill. Met zijn vetkuif, leren stropdasje en puntschoenen is hij blijven hangen in de jaren zestig.
Ongevraagd, zoals dat gaat in kroegen, vertelt hij mij zijn levensverhaal.
Hij was ooit geëmigreerd naar Amerika om daar een leverpastei-fabriek te beginnen. Het kapitaal leende hij van zijn vriendin Ria, die later zou overkomen.
Maar het liep allemaal anders dan hij had verwacht. Zijn vriendin kwam uiteindelijk niet, hoewel zij voortdurend klaagde over hoe eenzaam het was op de boerderij. En zijn onderneming werd een fiasco. Berooid en twee illusies armer keerde hij terug.
Nu leidt hij een marginaal bestaan en is daarnaast voorzitter van de Stichting Teleurgestelde En Teruggekeerde Emigranten.
« De heer Vreeswijk en Old MacDonald
Met dank aan Ome Willem »
« De heer Vreeswijk en Old MacDonald Met dank aan Ome Willem »
Cultuur, Eten & drinken, Familie, Fictie, Liefde
Stichting TETE
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Ton Badhemd of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk en Old MacDonald Met dank aan Ome Willem »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ton, dat is lang geleden, bijna twee jaar.
Zoals je de man beschrijft, heb ik eerder een associatie met de jaren vijftig dan de jaren zestig. Leuk stukje verder. ‘En’ in de naam van de stichting zou ik met een kleine letter schrijven.
Geinig Ton. Ik heb de leeftijd om te weten welke Ria toen rockte …
Heerlijke humor.
@ Ewald; dank voor je reactie.
“Rockin’ Billy” is in 1960 uitgebracht, maar inderdaad de rock’n’roll periode was er ook al in de jaren 50. Wat de hoofdletters in de afkorting betreft; in aansluiting op het taaladvies van Onze Taal houd ik het op hetgeen de bedenker van de Stichting heeft bepaald. En Bill was daar heel stellig in, toen ik het hem vroeg. En toen hadden we er toch al wel een heel wat gedronken… ?
@ Willem; dank voor je reactie.
Ja leuk, he, dat nostalgische… ? Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer.
@Ton. Goed beschouwd…..ben je geen illusie armer geworden maar rijker! Grt
@ Levja; dank voor je reactie.
Het doet me goed dat je dit heerlijk vindt. Wellicht ook gevalletje nostalgie??
@ Rop; dank voor je reactie.
De goede beschouwingen kwamen ook later die avond in de kroeg, alleen kan ik ze me niet meer zo helder voor de geest halen. Maar die avond waren Bill en ik het roerend met elkaar eens, over van alles en nog wat, zolang de tap maar openstond… ?
Ton, wat die ‘E’ betreft: ik reageerde vanuit m’n gevoel, maar zat er dus naast.
Ik ben geboren in 1960 en ik neem aan dat het liedje van Ria Valk toch meer over de jaren 50 gaat. De Rock and roll is een muziek- en dansstijl (met bijbehorende kleding) typerend voor de periode 1950 – 1960 in de Verenigde Staten.
Leuk dat je weer (mee)schrijft. Laatst zag ik je naam al op Schrijverspunt voorbijkomen.
@Ton. De persoon die jij beschrijft is meer een nozem uit de tijd van de Pleiners en de Dijkers, die toen nog op een echte scooter reden, of een zogenaamde buikschuiver: Kreidler of Zundapp. Iemand die in de jaren 60 is blijven hangen heeft beslist geen vetkuif, maar lang haar.
Desalniettemin een steengoed verhaal.
Hoi Han, dank voor je compliment!