De ‘dankdienst voor het leven’ was als in een roes aan haar voorbij gegaan. Alles opgenomen voor later.
Nu is daar het onvermijdelijke moment: iedereen weg, zij voor het eerst alleen thuis.
Vanaf het tijdstip dat alle apparatuur was uitgeschakeld waren de kinderen onafgebroken bij haar geweest. Zoveel te regelen. Het meeste was haar door de kinderen en aanhang uit handen genomen.
Het besef wilde gewoon niet indalen dat hij er niet meer was.
Ze had dit zolang zien aankomen en nu, hier in huis, kon ze het niet bevatten. Nooit zou hij meer fluitend binnen komen lopen, haar begroeten met een kus en een pilsje uit de koelkast pakken.
Geen ‘plop’ en geen ‘ahhhh’. Vertrouwde geluiden, voor altijd verstomd.
Recente reacties