Schrijf mee!
« »

Fictie

Over

15 januari 2020 | 120w | Lijmstok | 2 |

Ik wilde nog iets zeggen. Over excuus en over de woorden, de schrijnende en bijtende taal en mijn domme eigengereide egoĆÆstische motieven daarbij: en dat ik dat heus wel wist. Hoe ik me niet realiseerde dat de tranen in haar ogen, ja ik zag ze te laat. Het is net als doorrijden na een ongeluk, pas 2 kilometer verderop besef wat je gedaan hebt en dat het te laat is om om te keren. Het is als een mes, wat langzaam maar zeker in je ingewanden zinkt, als een trage maar zekere, ijzige dood. Ik kon niet meer terug. En zij ook niet. En dus draaide ik me om en liet haar als een brandend schip, bloedend en rokend achter.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »