Hij stond tussen de coulissen.
‘Op, je moet nú op!’ siste de toneelmeester.
Zijn tekst, hij was zijn tekst totaal kwijt.
Wat was de openingszin ook alweer?
Als hij die had, kwam de rest er wel vanzelf achteraan, net als bij het Onze Vader.
Niet nadenken, het toneel opstappen en dan erop vertrouwen dat de woorden kwamen.
Maar hij durfde niet. De stem van zijn vader, die zei dat hij z’n leven vergooide.
‘Artiest.’ Hij had het woord uitgespuugd, zich omgedraaid en was weggelopen.
De laatste keer dat ze elkaar gezien hadden.
Hij had het vaker meegemaakt, bij anderen, zo’n paniekaanval. Nu overkwam het hem.
Weer die minachtende blik van zijn vader.
‘Je kan me wat pa!’
Hij ging op.
« Opaniekaanval
De prinses, de hofdame en de sarong »
« Opaniekaanval De prinses, de hofdame en de sarong »
Fictie
Op
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Opaniekaanval De prinses, de hofdame en de sarong »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed verhaal, Willem. Mooi: ‘net als bij het Onze Vader’.
@Nel. Dank je wel. (de 99W uitgebouwd tot 120W; doe jij ook wel eens toch?)
@Willem, Ik doe het meestal omgekeerd: eerst 120 w en dan 99 w.
Het kost me meestal weinig moeite woorden te schrappen.
@Willem: mooi stukje, en gelukkig niet over het C-virua. Mooie titel ook.
@Willem en @Nel: waar schrijven jullie die 99-woorden stukjes? Ik ben op zoek naar uitbreiding van mijn arsenaal.