Uiteraard bel ik niet onder etenstijd. ‘Komt het gelegen? Ik heb een dringende vraag.’ Ik prijs haar dat ze na haar nederlaag de geldigheid van de cadeaubon wil verlengen tot twee jaar.
Op de Dijk koop ik een paar ‘versontdooide’ schollen.
‘De deur staat open!’ – dat is Volendam.
Ik laat haar mijn oude telefoontje zien. ‘Haha, ben jij Fred Flintstone?’ Ik lach mee als een visboer met… ‘Ik heb sinds kort een smartphone, maar op dit oude toestel zit nog twintig euro beltegoed. Krijg ik dat terug?’
‘Nee, het is geen cadeaubon,’ zegt ze. Ze kijkt naar mijn bedroefde gezicht en wil me een zoen geven.
‘We hebben schol gegeten… Die houd je tegoed,’ zeg ik. ‘Voor maximaal twee jaar.’
« Met of zonder spatie
Tegoed »
« Met of zonder spatie Tegoed »
Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen, Politiek
Mona Keijzer en de cadeaubon
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Met of zonder spatie Tegoed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ze wil je een zoen geven? Geldt in Volendam de anderhalvemetermaatregel niet, of wordt er voor politici van CDA-huize een uitzondering gemaakt? Leuk stukje, Han.
@Ewald. Dank je wel. Ik wil niet te veel op details ingaan. Maar in Volendam gelden sinds jaar en dag heel andere normen.
Ach ja, Han, dat is ook waar. Immers allemaal familie van elkaar.
@Ewald, Ik zeg niets…
@Han, geinig!
@Willem. Dank je wel.