Tuinmiddag in de zon. Een paar huizen verderop zingt een meisje. Ik heb haar nooit gezien, schat haar op een jaar of drie. Ze zingt zonder enige gêne, met luide stem, een liedje dat ik herken van de radio. Ze brabbelt de Engelse woorden op een vertederende manier. De vrijheid van het kind-zijn.
Ik ben “De tweede man” van Doeschka Meijsing aan het lezen. Prachtig boek, maar de warmte wint het. Ik zak weg in vroeger. Het schoolplein is mijn bühne. De opera die m’n vader beluisterde heeft zoveel indruk op me gemaakt dat ik ‘Caruso’ ben.
Vanaf dat moment was ik verslingerd aan klassieke muziek.
Mijn hoofd klapt achterover. Ik ben weer terug en geniet van het blije kind.
« Bumperklever
Nostalgisch verhaal »
« Bumperklever Nostalgisch verhaal »
Cultuur, Mensen
Kinderzang
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Bumperklever Nostalgisch verhaal »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Willem. Wat een mooi stukje!
@Han, dank je wel. Dit keer eens geen ‘fictie’.
Mooie mijmering, Willem. Past helemaal in deze tijd, we hebben er nu de tijd voor. Het kind zou ik zo geweest kunnen zijn. In een ver verleden, ha ha.
Ik zong ook alle liedjes mee. In fonetisch Engels. Later besefte ik me hoe goed ik dat had gedaan, ik ken die bewuste liedjes nog uit mijn hoofd. Nu met de juiste woorden. In mijn kleutertijd is de liefde voor popmuziek geboren. Later heb ik de klassieke muziek leren kennen en waarderen. Voor mij gaat dat hand in hand.
Sorry,voor mijn lange relaas.
@Levja, niks ‘sorry’, alleen maar fijn zo’n mooie herinnering/reactie.