In de romans van Javier Marías wordt de liefhebber van meerlagigheid in dialogen op zijn wenken bediend.
Natuurlijk kun je door aandachtig te interpreteren wat je leest, tot een bepaald begrip van de tekst komen. Niks mis mee.
Maar je kunt als lezer ook je absorptievermogen verder openzetten en dan zie je ineens wat dialogen zo boeiend kan maken, namelijk dat wat niet wordt gezegd vaak veel meer essentiële informatie oplevert dan wat wel wordt gezegd.
Zelf heb ik vooral de neiging om tijdens telefoongesprekken een optelsom te maken van de informatie die mijn gesprekspartner weglaat. Juist daar zit vaak het antwoord op je al dan niet gestelde vragen: in de subtonen die de ontbrekende essentiële informatie zo mooi benadrukken.

@Cesar. De bekende kunst van het weglaten. Goed geschreven. De titel vind ik een beetje gekunsteld.
@Han. Dank voor je reactie. Ik kan me wel enigszins voorstellen dat de titel wat gekunsteld overkomt.
Ik heb er in ieder geval wel over nagedacht: De aap komt uit de mouw is bijvoorbeeld wanneer iets ineens duidelijk wordt. In dit verhaal wijs ik op de weggelaten informatie, die als optelsom iets essentieels aan het licht kan brengen.
In het woord ‘penseelaapje’ zit het woord ‘penseel.’ Dat verwijst naar de taal als ‘schilderkunst met woorden.’ Het bestuderen van de optelsom van penseelstreken kan verrassende inzichten opleveren, die verhulde boodschappen aan het licht brengen. Ik heb dus het aapje van de uitdrukking met de functie van het penseel, geprojecteerd op taal, samengevoegd. Op het eerste gezicht wellicht gekunsteld, maar weloverwogen gekunsteld.
@Cesar. Dat de aap uit de mouw komt, begreep ik al, hoor. Bedankt voor je uitvoerige uitleg.