‘Als jij mijn kleur wilt benoemen, dan doe je het toch gewoon?’
‘Als jij daar bezwaar tegen hebt, waarom zou ik dat dan doen?’
‘Nee, ik heb er helemaal geen bezwaar tegen zolang het positief is.’
‘Ik houd nu eenmaal van die kleur…’
‘Niet zo krampachtig; je weet toch zelf wel wat je kunt zeggen?’
‘Nou… één keer ben ik in de fout gegaan toen een Surinaams vriendinnetje mij vroeg iets in haar poesiealbum te schrijven. Ik bedoelde het juist goed: ik dacht aan haar land, zon… En toen ik jong was, wilde ik ook graag bruin worden in de zon.’
‘Wat had je dan geschreven?’
‘Nou, gewoon…’
‘Wat “gewoon”?’
‘Dat ene liedje…’
‘Welk Liedje?’
‘… ging uit wandelen zonder hoed…’
« Wie is…
Poesjes op de erwt »
« Wie is… Poesjes op de erwt »
Column, Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Gemixte emoties
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Wie is… Poesjes op de erwt »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoi Han, kleur bekennen mag kennelijk alleen als het om politiek gaat (en dan alleen in de correcte vorm), niet in het echie…
@Ton. Wat ik al schrijf: krampachtig.
@Han. Het hek is allang van de dam. Het wachten is op de actie op woorden en producten als …..Moordrecht, Wit brood, Zigeunersaus, kan allemaal niet meer. Grt
@Rop. Ja, ik heb er meer dan eens over geschreven.
Omgekeerd vinden de Witte Paters dan weer dat de term missionarishouding uit het Afrikaans voorlichtingsboek moet geschrapt worden.
@Guido. En zo kun je wel doorgaan.