de oceaan huilt
lijkt in mijn woorden te zwemmen
ze laat een traan
terwijl ik haar laat gaan
ik loop door het bos
haar woorden laten mij niet los
de storm lijkt op te gaan
in mijn verhalen
ik moet het verder laten waaien
langs het strand
vliegen mijn dromen
over het land
nooit mijn wereld laten gaan
altijd op haar blijven staan
alles is veranderd
steeds minder mensen laten de natuur in hun armen
landen heeft geen zin
mijn gedachten vallen in
tranen gaan mee huilen
woorden moet ik herhalen
het strand moet blijven
ik heb iets nodig om in te drijven
de aarde is belangrijk
waarom lijk alleen ik dat te snappen
wij moeten haar helpen met opknappen
Beste Arwen, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie