Toen ik ging studeren, was het nog heel gewoon om op kamer te gaan wonen.
Weg van huis, dat leek mij ook wel wat. Ik had het goed bij mijn ouders, zeker, maar meer vrijheid lokte me. “Dan kan ik elke dag een ander taartje eten”, dagdroomde ik, terwijl ik niet eens zo dol ben op gebak. Ik leerde wel de smaak van kwark en van camembert kennen, daar op mijn zolderkamertje.
Ik studeerde zes volle jaren, en leefde vooral van een studielening. Daarna werd ik helaas werkeloos. De opgebouwde studieschuld hoefde ik niet meteen terug te betalen. De afbetaling startte pas met mijn eerste baan. In maandelijkse termijnen heb ik netjes alles terugbetaald.
Ik heb me nooit schuldig gevoeld.
« Lost (3)
Watermijnbouw »
« Lost (3) Watermijnbouw »
Column, Maatschappij, Studie & werk
Zonder schuld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Lost (3) Watermijnbouw »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette. Schuldgevoelens zijn ook lang niet altijd terecht, maar veel mensen torsen ze met zich mee.
op kamer – op kamers (ook al is het maar 1 kamer)
@Ewald: maar al te waar! Ik pas mijn kamer aan,dank voor de tip.