Het was een kant van me die me angst aanjoeg. Doodeng was het, je zo somber en nutteloos kunnen voelen. Bang zijn om te gaan slapen en wakker worden van je eigen geschreeuw. Angstvallig de straat vermijden om geen toneelstukje te hoeven opvoeren. Ik weigerde me over te geven aan mijn duistere gedachten. In plaats daarvan zwierf ik in het bos, op het strand en door de duinen. In de mistbanken was ik alleen, maar niet eenzaam. Langzaam begon ik schoonheid en geluk in de kleinste dingen te herkennen. Hoe de eerste zonnestralen de zee ’s ochtends betoveren. Een plotseling hert op mijn pad. De geur van vers gras en bloemen. Soms toveren de donkerste dagen de mooiste sterren tevoorschijn.
« Tranendal
Op zee »
« Tranendal Op zee »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Voor het donker
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Tranendal Op zee »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Elise, het is hoopgevend geschreven, het genieten van de mooie details maar het hele stukje maakt me zo intens triest. Dat je alles alleen wílt doen. Sterkte