Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen

Voor het donker

18 september 2019 | 120w | Elise | 2 |

Het was een kant van me die me angst aanjoeg. Doodeng was het, je zo somber en nutteloos kunnen voelen. Bang zijn om te gaan slapen en wakker worden van je eigen geschreeuw. Angstvallig de straat vermijden om geen toneelstukje te hoeven opvoeren. Ik weigerde me over te geven aan mijn duistere gedachten. In plaats daarvan zwierf ik in het bos, op het strand en door de duinen. In de mistbanken was ik alleen, maar niet eenzaam. Langzaam begon ik schoonheid en geluk in de kleinste dingen te herkennen. Hoe de eerste zonnestralen de zee ’s ochtends betoveren. Een plotseling hert op mijn pad. De geur van vers gras en bloemen. Soms toveren de donkerste dagen de mooiste sterren tevoorschijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Elise of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »