De blauwe oceaan strekt zich uit om me heen. De zon straalt rustig, afgewisseld met schapenwolkjes. In de verte glijden een paar meeuwen op de luchtstroom. Er staat een licht briesje. Het kabbelende water laat mijn bootje deinen, alsof de zee me in slaap wil wiegen.
Het zou een heerlijk ontspannen moment zijn als ik niet moederziel alleen en hopeloos verloren was. De resten van het schip zijn vannacht in de duistere diepte verdwenen. Ook de andere zeven opvarenden zijn door de zee gekaapt. Op een of andere manier heb alleen ik me in dit reddingsbootje kunnen redden. Nou ja, redden. Het is een kwestie van tijd totdat ook ik aan de zee overgeleverd ben. Misschien is slapend het beste.
Mooi beeldend geschreven.
Dank je, Ewald!