“Ik ben nog lang niet klaar met jou”, zei je nog. “Ik ben klaar met leven. Met pijn. Ik heb zoveel moois gedaan en meegemaakt. Ik heb een prachtzoon, ben overal geweest. En toen kwam jij. Het mooiste geschenk, zo aan het eind van mijn leven. Je was er, je bent er. Ik laat je niet graag achter. Ik vind het vreselijk dat je straks pijn zal hebben. Maar jij redt het wel.”
Je huilde en ik huilde mee: om jou, mezelf. Om wat er aan zat te komen.
En het kwam: de grote dreun. En nog steeds dreunt het gemis na.
Op termijn zal de pijn slijten. Ik kan het leven weer aan. Je wist het inderdaad beter.
@Elsbeth: mooi en gevoelig. Over de titel moest ik even nadenken voordat ik begreep wie Percy was.
Dank je wel @N.D.D.