Het zijn van die dagen dat ik mijzelf niet hoor. Een reden kan ik niet bedenken. Zomer, herfst of welk seizoen, het maakt niet uit. De echoput die negatieve gedachten omvormt tot positieve wordt een harde holle ruimte. Elk geluid is bot of reflecteert precies de verkeerde kant op. Als er al geluid is.
De tv doe ik aan, ik zie niets. Een cd is afgelopen voordat ik ook maar een noot muziek heb gehoord.
Nare gedachten in te enge ruimtes zoals mijn woonkamer ruil ik om voor de straat. Het is als op de bonnefooi op vakantie naar IJsland gaan terwijl er geen kamer beschikbaar is. Alleen mist.
Het duurt niet lang, het is er wel. Niets is leuk.


Recente reacties