Haar badpak uit de mottenballen en de moffen erin: weg met die rotoorlog! Haar tienerjaren waren al genoeg verpest. Geen Canadees voor Trees, want zo heet ze niet. En na de hongerwinter: kou eruit, warmte erin.
Geen behoefte aan kaalgeschoren vriendinnen; die hadden hun pleziertje gehad. Naar de kapper en door naar Scheveningen. Van hoger niveau dan Zandvoort.
‘Uw kuifje, juffrouw.’ Een deftige man met strohoed lacht naar haar. ‘Dank u,’ zegt ze. Ze pakt een spiegel uit haar tas. Maar haar kuif zit toch goed?
‘Zeg meid,’ je kuifie hangt eruit, zegt een Hagenees. Pas als een verdwaalde Amsterdammer zegt ‘de poes hangt uit het raam,’ ziet ze dat oorlogsmotten kennelijk meer van wollen badpakken houden dan van bloembollen.
Gedeeltelijk waargebeurd.
Han: zo leer je nog eens wat. Triest en grappig.
@Berdien. Dank je!
Waar is de tijd van de zelfgebreide badpakken…
@Nele. Wat let je?
@Han: ik kan niet breien, Han. Ik heb het nooit gekund en ik denk dat ik het niet meer zal leren. (Mijn moeder kan het gelukkig wel.) Maar als ik van iemand een mooi badpak krijg, zonder gaten, dan zou ik het wel aantrekken. En dan doe ik alsof ik in een roman van Elena Ferante zit… (Daar droegen ze ook van die gebreide badpakken… ?)
@Nele. Het zal wel kriebelen!