Het begon al met zijn naam. Titus heette hij. Niet echt een naam die veel voorkwam in mijn Brabantse wereldje. Het wemelde er van de Kees’en, Adjes, Barten, en Peters.
Het werd nog erger doordat zijn haar heel raar geknipt was. Hij had een kuifje op zijn voorhoofd, en was verder bijna helemaal kaal. Niet een hippe kuif, zoals Elvis, meer een soort baby-krul die was meegegroeid. En dan was hij ook nog lang, stakerig en kwam op een veel te kleine fiets naar school.
Tot overmaat van ramp vond hij mij heel leuk. Ik heb hem altijd genegeerd.
In de vijfde klas bleef hij ineens weg. Het was de eerste keer dat ik over een suicidepoging hoorde.
Sorry Titus.
« Ik weet niets te zeggen
Oorlogsmotten »
« Ik weet niets te zeggen Oorlogsmotten »
Column, Maatschappij, Mensen
Titus
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Ik weet niets te zeggen Oorlogsmotten »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Och, och, Lisette. Zo jammer dat. En die knul met babykrul* was vast zo erg nog niet als in het stukje van Han waarin de HP niets te zeggen heeft…
(* = heerlijke vondst van de beschrijving van dat haar op z’n hoofd ??)
@Nele: dank voor je compliment. Ik stuur mijn stukjes ook altijd door naar een aantal vrienden. De titel van de begeleidende mail was “als je haar maar goed zit”…
@Lisette: wat leuk dat jij schrijfvrienden hebt… Het is je van harte gegund. (Ik zelf ben ermee gestopt toen die van mij op Feestboek over me praatten en me dan een mailtje stuurden waarin ze vroegen waarom ze niets meer van me hoorden. ?)
@Nele: ik hoop dat ik deze mensen daarop gescreend heb. Vooralsnog geen problemen gehad met hen, gelukkig
Lisette: deze vreemde kostgangers van vroeger blijven je eeuwig bij. Wat zou er van ze zijn geworden?
@Berdien: inderdaad. Had jij vroeger ook een ‘Titus’?