Een trom is nooit stil. Verwijten, beschuldigingen van een burn-out, een depressie, want in haar kringen krijg je die alleen als je dat wil.
Een zwijgende zwarte laptop levert ze in. ‘Weet je het zeker?’
En dat weet ze. Geen spagaat door de keuze geld of voldoening. Integendeel: abseilen door het glazen plafond, boksprong over wat scherven en dan weer met beide benen op de grond.
Morgen begint nu. Zure gezichten, ze zal ze niet missen. Commitment tot aan de parkeergarage. De auto met chauffeur wordt de metro, die haar uiteindelijk brengt waar ze wil: zich verplaatsen in mensen die haar echt nodig hebben. Vrij als een vogel.
‘We bellen nog.’
‘Dat kan niet, mijn telefoon lever ik net in.’
« Taboe
Levenloze kooi van leegte en verdriet »
« Taboe Levenloze kooi van leegte en verdriet »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Merel – Opentopvrouw
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Taboe Levenloze kooi van leegte en verdriet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties