‘Tsja, het zijn niet meer de tanden van een zestienjarige. Probeer eerst je tanden te bleken, voordat we het over facings gaan hebben.’
Dat betekende happen, een afdruk maken en huiswaarts keren met een pakket van tubes en spuitjes. Let wel: niet happen in gekleurd voedsel. Dat thee, koffie en rode wijn twee weken lang verboden waren, was nog te doen. Maar het gebod om geen smakelijk rood fruit te eten, pittig gekruide schotels aan me voorbij te laten gaan en af te zien van groene groenten betekende een kleurloos bestaan.
Ik stond voor een ware uitdaging om genot te vinden in bleke gerechten. Ik vond die in zuurkoolstamppot en witte bonensoep. Gelukkig was er ook hapklaar fruit: de banaan.


@Cora. Iedere iets scheve tand moet tegenwoordig worden rechtgezet. Witter dan wit, waardoor menig gebit op een kunstgebit gaat lijken. ‘Gaaf’ stukje!
witte bonensoep – wittebonensoep
@Han, dank. Mijn spellingcontrole geeft aan dat het witte bonensoep moet zijn. Ik had het eerst ook aan elkaar geschreven.
En is je moeite beloond? Leuk stukje…
@Irma, tegenwoordig krijg je niet zomaar een (stralend) kunstgebit. Je moet het dan doen tot je 80e of langer met wat er in je mond staat. Dus het was toch wel de moeite waard. Mooi dat we het hier alleen met teksten doen, zonder foto’s, ha ha.
Ik noemde bananen altijd ‘lui fruit’, omdat je niks hoeft te schillen, de kleurloosheid ervan zag ik eigenlijk over het hoofd, hoewel, is wit niet ook een kleur of juist het ontbreken van kleur of alle kleuren ineen ( het spectrum)
@Jose, zal ik je iets verklappen? Als je twee weken een kleurloos bestaan geleid hebt, dan leert toiletbezoek dat bananen onder kleurloos vallen.