Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (1)

2 juli 2019 | 120w | Han Maas | 2 |

Ik googel cobalamine en lees over rode bloedlichaampjes.
Opengesneden karbonkels, littekens op zijn armen en benen, bloedvergiftiging na bloedvergiftiging.
De mof heeft het niet geweten. Hij heeft het ze nooit vergeven.

Ik drink koffie in het ziekenhuis en wacht netjes tot het bezoekuur begint.
Zijn bed is leeg. ‘Wie zoekt u?’ vraagt een absoluut niet lieve verpleegster. ‘Mijn vader, waar is mijn vader?’
‘O, op de intensive care.’
‘Waarom ben ik niet gebeld?’ – geen antwoord.
‘Zijn bloed wordt gewassen,’ zegt de specialist. ‘Hij heeft acute leukemie.’
‘Waarom ben ik niet gebeld?’
‘Dat weet ik niet.’

‘Hoe is het met mijn vader?’
‘Die is zojuist overleden.’
‘Waarom ben ik niet gebeld?’
‘Dat weet ik niet.’

Ik zal het ze nooit vergeven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »