Denkend aan Holland hoor ik klagende stemmen over oneindig kromgetrokken en bebladerde spoorrails gaan.
Wil ik weg uit de meanderende stroom van te verschillende, enge gedachten. Wil ik terug naar het utopische verleden waarin veel toch overzichtelijker was.
Denkend aan Holland hebben mensen het over verbinden terwijl ze met hun eigen mening overal los van staan. Lijkt uiterlijke schijn belangrijker dan intrinsieke waarde.
Denkend aan Holland hoor ik landschap ontsierende windmolenparken en energie slurpende airco’s die bij het klimaatakkoord vergeten zijn.
Denkend aan Holland hoor ik mensen praten over gelijkheid terwijl ze toch vooral anders willen zijn.
Regent het klachten dat de hitte toch ook niet is wat ze wensen.
Lachen ze door gas en huilen mee met de wolven.
« Koppelteken
Alles is relatief »
« Koppelteken Alles is relatief »
Column, Cultuur, Maatschappij, Mensen, Natuur
Denkend aan Holland (1)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Koppelteken Alles is relatief »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han. Goed bedacht en sterk uitgewerkt. Marsman inspireert nog altijd.
Zijn gedicht ‘Herfst’ is een van mijn favoriete gedichten.
De avonden donkeren al.
dit is het regenende jaargetijde.
waarin wij haar eenmaal ten grave droegen;
ook toen sloegen de bladeren en de regen
over de paden en de zwarte wegen
en het woei duister in de donkre groeve.
alleen was het toen vroeger herfst,
en droever.
@Ewald. Dank je. Marsman inspireert zeker.
Mooie en kritische variant op ‘Denkend aan Holland’? @Han
@Nel. Dank je. Inderdaad, een (verre) variant.