“Afstand is relatief”, zei hij. Hij pakte zijn koffer en vertrok om niet weer te keren.
“Tijd is relatief”, stond er op haar briefje. “Ik hou van je. Voor altijd en eeuwig.” En ze vertrok, om niet meer weer te keren.
Toen het raam werd geopend om de stank naar buiten te laten, kwam de wind naar binnen en nam haar briefje mee.
Haar lichaam verdween in een graf zonder steen, gerouwd werd er niet om haar.
Het briefje bleef hangen in een struik, de woorden doorgelopen en onleesbaar.
Het graf werd geruimd voor haar. Haar man legt elke week verse bloemen op haar graf. Op haar steen staat: Ik hou van jou, voor altijd en eeuwig. Je man.


Recente reacties