Vanaf een bordesje
Zie ik hem met zijn hesje,
bruine ogen en stoppelbaard.
Dat is wel een ontmoeting waard.
Bijna in een draf
Ga ik er hup, op af.
Net als hij ergens binnen wil lopen
Probeer ik een gesprek aan te knopen
“Cowboy met je prachtige hoed.
Ja die staat je echt heel goed!
Die laarzen vind ik ook heel gaaf.
Heb jij al wat te doen, vanaaf?
Dan wil ik met jou het bos in rijden…
Samen beleven we wilde tijden…
Achterop hou ik je stevig vast.
Heus ik ben je niet tot last!”
Maar hij antwoord tot mijn spijt:
“Tot daten ben ik niet bereid.
Mijn vrouw wacht thuis op mij”
Nou kijk ik niet meer blij.
Leuk gedichtje, Ingrid. Helaas met verkeerde afloop.
Dank @Lousjekoesje. Tja, zo gaat dat soms 🙂