Ik hang mijn cowboypak aan de wilgen. Voortaan schrijf ik in dienst van de argeloze lezer.
Weliswaar wil ik blijven genieten van de vrijheid om fictie te schrijven, maar in het kader van mijn nieuwe gedienstigheid zal ik passages met een hoog fictief gehalte in rode letters schrijven, passages waarin fictie en werkelijkheid in elkaar overvloeien in groene letters en passages met een hoog realiteitsgehalte in maagdelijk witte letters. Die laatste zijn weliswaar onzichtbaar, maar de argeloze lezer weet dan in ieder geval dat de kust veilig is. Het gaat immers niet meer om inhoud of intentie, maar om het welzijn van de lezer; 120w moet een toevluchtsoord voor de argeloze lezer worden, een Arcadië, een Hof van Eden. Amen.
« Versierpoging
Amerikaanse boerenlullen »
« Versierpoging Amerikaanse boerenlullen »
Fictie
De belangen van de argeloze lezer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Versierpoging Amerikaanse boerenlullen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit is overigens ‘Het antwoord van een 120w-schrijver op terechte kritiek’:
https://120w.nl/2018/groeten-uit-mazar-e-sharif/
Addendum: Dit stuk en mijn eerste reactie verwijzen met een knipoog naar de 5e symfonie van Sjostakovitsj. Deze componist kreeg felle kritiek van de Sovjet-autoriteiten, want zijn composities zouden onvoldoende ten dienste staan van het volk. Als antwoord hierop componeerde hij zijn 5e symfonie, die als ondertitel had: ‘Het antwoord van een Sovjetkunstenaar op terechte kritiek.’ De Sovjet-autoriteiten waren heel content met deze compositie, ook al omdat ze ongevoelig waren voor de ironie van de hele symfonie én van de ondertitel, en Sjostakovitsj werd gerehabiliteerd.
gelukkig hebben we hier geen totalitair regime, de geest is vrij ongeacht de kleur van de letters