Hoe ouder ik word, hoe meer jaren ik heb om aan terug te denken. Ik ben veertig jaar weg uit mijn geboortestad, maar een aantal jeugdherinneringen is nog springlevend.
Zo kan ik met veel warmte terugdenken aan mijn ouderlijk huis, waar ik vanaf mijn vierde tot mijn achttiende jaar heb gewoond.
Benieuwd ben ik naar de machtige treurwilg die aan de vijver stond, vlakbij mijn middelbare school. Het was the place to be in onze pauzes, en het vrijersplekje tijdens schoolfeesten.
En dan die vier mooie kastanjes op het grasveld bij onze huisarts. Vol verwondering zag ik de bloesem tevoorschijn komen, als machtige kaarsen oprijzend van hun takken.
Ik hoop heel oud te worden, met veel van dit soort herinneringen.
« Een zompig tranendal
Zolderschatten »
« Een zompig tranendal Zolderschatten »
Column, Mensen, Natuur
Terugblik
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Een zompig tranendal Zolderschatten »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit is wederom een mooi stukje, Lisette.
@Lisette. Ontroerend mooi!
hoe meer jaren ik heb om over terug te denken – hoe meer jaren ik heb om aan terug te denken of hoe meer jaren ik heb om over na te denken.
@Han: dank voor je compliment en kritische taal-noot, fijn!
@Ewald: dank je! Het woord wilg roept onmiddellijk dit soort herinneringen op.
Dat voelt rijk, Lisette. Mooi en beeldend beschreven.
@Alice: dank voor je compliment!
@Lisette. Hiermee is het fijn oud worden.
@Arjan: en met de mooie stukjes van jou erbij zeker!
@Ik hoop het met je mee. 🙂
@Nele: fijn, hoe meer steun, hoe beter