In mijn vensterbank staat op een bordenstandaard een schoteltje met het bekende Blue Willow decor. Het kopje is tijdens het afstoffen gesneuveld; niet op het tapijt gevallen, maar uitgerekend op de plint. Als je goed kijkt, zie je steeds meer in het handgeschilderde motief. Afkomstig uit China, maar oorspronkelijk uit Engeland.
Je ziet meer van minder: over de geasfalteerde dijk ratelt een kar niet meer op de keien, is de juffrouw op een fiets ingehaald door appende fietsers en vervuilende scooters. Hiervoor sneuvelen de ‘gevaarlijke’ knotwilgen. Ook moeten ze plaatsmaken voor de aanleg van een bruggetje, want vijfhonderd meter fietsen naar het oude houten bruggetje is toch wel erg ver.
Het is de nieuwe duurzame tijd. Net wat u zegt.
En toch Han … Op dit moment is het 1-0 voor de mens. Uiteindelijk denk ik dat de wilg, en alle andere bomen, ons ruimschoots zal verslaan.
Ewald, ik denk hetzelfde als jij. De natuur met al zijn kracht en energie!
@Han: je schrijft heerlijk, maar ik kan d verbinding tussen de twee delen niet leggen. Ligt dat aan mij?
Het stemt mij melancholiek, Han.
@Han. Van mij een hartje voor wat het oproept. Pas bij het lezen van de titel zag ik de verbinding.
@Lisette. Sommige dingen veranderen of gaan kapot, zoals het kopje van een ouderwets servies. Veel dingen veranderen door mensen waarbij er geen verbetering is. Integendeel.
@Alice en Arjan. Dank jullie wel!