Nee, ze is niet matineus. ’s Morgens ook zeker niet flatteus.
Om tien uur staat ze op. Vroeger met koffie en een sigaret, maar dat kan ze tegenwoordig niet meer verdragen. Eerst een glas champagne.
Langzaam ontwaakt ze op het dek en denkt aan wat ze wel had kunnen hebben.
Misschien gaan ze volgende week eindelijk een stukje varen, als Hans geen jicht heeft tenminste. Pas tegen lunchtijd als haar kapster en styliste zijn geweest, is ze weer wie ze is zoals Hans en Gucci dat zien. Haar chauffeur rijdt haar naar een chic restaurant. Dat wordt steeds moeilijker, want ze wil niet verveeld raken hier in Saint-Tropez.
Ze ziet nu al op tegen die lange koude winter in Gstaad.


@Han. Typisch een mevrouw die ik niet persoonlijk hoef te leren kennen.
@Ewald. Ik pas ook even.
Han: hartje voor het toppunt van blaséheid.
@Berdien. Dank je wel.
<3 Ik ben verder wel benieuwd naar het verhaal van die mevrouw, blasé of niet.
Wie is ze geweest? Wat is ze geworden? En waarom is ze zo geworden?
Verhalen die zich afspelen aan de Côte d’Azur kunnen prachtig uitpakken. (Ik ben er onlangs in de buurt geweest, haha.)
@Nele. Blasé is vaak ook maar een houding of een zwakte. Misschien een vervolg…
@Han: ik ben zeer benieuwd naar jouw vervolg.??? Jouw stukje gaf me alvast wat inspiratie… ?
Armoe troef bij de unhappy few. (Of zorgvuldig opgepoetste doffe ellende.) Mooi in 120 woorden gevat, Han.
@Nele. Leuk, jouw inspiratie. Dank je
@Alice. Hartelijk dank. Ook voor je aardige reacties op mijn andere stukjes.