Ik lig met mijn ogen dicht te genieten, vol van verwachting, haar haar kriebelt over mijn buik.
Haar parfum fluistert in mijn oor: “Geef mij je hand”, en ik voel een klikje.
“Andere kant, nu”, en ook daar voel ik dat mijn arm uitgestrekt wordt.
“Niet kijken”.
Ergens rijst het vraagteken wat dit is, dit hebben we nooit eerder gedaan.
Zoveel fantasie en spel heb ik niet in me. Meestal volg ik mijn ritme, dat is mijn enige manier.
Probeert ze zo alle ruzies goed te maken?
Ik voel haar adem, een warme tocht en heel even haar tanden in mijn oor.
Drie dagen later, de pijn van uitdroging voorbij, besef ik dat ze me echt gewoon dood laat gaan.
@Berdien. Leed is nog zachtjes uitgedrukt. En gewoon dood is weer eens wat anders dan doodgewoon.
Och jee, wat een verrassend slot Berdien! (Wat heeft hij haar aangedaan??)