Een kind met beperkingen kan je blikveld verruimen.
Afgezien van het verdriet, het hele rouwproces om je verdwenen verwachtingen, zijn er soms gouden momenten.
De Libelle staat er vol van, Paul de Leeuw etaleert alle schattigheid die hij zelf niet bezit, ouders beleven een zeldzame glimlach die ze vaak navertellen.
Het kind waar het nu om gaat is lichamelijk fors gehandicapt. Heel bijzonder is haar creatieve geest. Ze kan geen gesprek met je voeren, maar knalt er soms een kostbare parel uit.
Taal en humor zijn voor haar een spel.
Bij een blauwe brief: “Brombrief”, bij haar grootmoeder die haar om zes uur wekt voor de sondevoeding: “Omatineus”. “Brandbal” voor de zon.
Wonderlijk. Inspirerend. Hoopgevend, wat een onstuitbaar brokje mens.
« Lola – deel 3
Mannenleed (2) »
« Lola – deel 3 Mannenleed (2) »
Mensen
Goud in de mond
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Lola – deel 3 Mannenleed (2) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Soms vinden wij de beperkingen van de ander (wanneer we de persoon vergelijken met onze eigen -gezonde- situatie) huizenhoog. Ik zie dat ook bij mijn nichtje. Maar wat kunnen wij veel leren van onze medemensen die als vanzelfsprekend een stapje of twee harder moeten zetten om te komen waar ze willen zijn. Petje af voor hen en hun familieleden en verzorgers. En ja, de humor, als we die niet hadden…
Alice: dank voor je reactie. Mooi is de kracht van de mens, als je die door de zwakheden heen kunt zien.