Ik heb ooit eens een man gekend die zijn eigen uitvaart wilde vieren. “Het zal veel leuker zijn voor iedereen als ik er zelf ook bij ben,” zei hij. Ik zie zijn pretoogjes nog altijd glinsteren. Twee brandende kolenvuren… Hij heette Ronny en hij was iemand heel bijzonder. Niemand was immuun voor zijn charisma. Zelfs Zuster Ursula en dokter Kikker niet.
Zijn rouwfeest was het leukste uitvaartfeest ever. En het mooiste was dat het plezier er voor iedereen zo echt was. Men zegt dat het de gevoelens zijn die een mens bij zijn heengaan achterlaat. Bij mij overheerst de dankbaarheid. En ik ben er bijna zeker van dat er in het hiernamaals sedertdien altijd wel wat aardigs te beleven is.
(Het themawoord had ditmaal een eigenaardig effect op me, hier staat het langere verhaal: http://nelededeyne.be/kortverhalen/het-pompierke )
Verder ook mooie dagen nog! Doei.?
Inderdaad, alles moet gevierd. Het leven én de dood én niemand uitgesloten.
mooi verhaal, zeker ook de uitgebreide versie.