Kwam het door het overlijdensbericht van een goede kennis, zo vlak voor de kerst? Of misschien kwam het onderwerp op kerstavond ter sprake omdat we aan een van de zoons onze vakantieplannen naar een ver oord vertelden.
‘Wordt het begraven of cremeren?’
Alle opties hebben al eens de revue gepasseerd. Van gestapeld ingemetseld worden zoals in Italië tot stilletjes verteren in een natuurbegraafplaats. Maar ja, daar is beperkt ruimte en dan kom je op de wachtlijst. En je kunt niet zomaar terecht in een andere gemeente. Soms geldt ‘eigen volk eerst’.
Intussen kwamen heerlijke geuren uit de oven.
Aan de details voor onze uitvaart zoals wel of geen priester zijn we niet meer toegekomen.
De kalkoen lonkte. Het leven lokte.
« Tot het eind
Het pompierke »
« Tot het eind Het pompierke »
Communicatie
Nu nog niet
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cora Leek of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Tot het eind Het pompierke »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ach ieder jaar sterven we een beetje om vervolgens weer op te leven. Stemmig, hoe dan ook. Het lonken zullen we hoe dan ook nooit laten. Zalven is ook nog een optie.
die heerlijke geuren uit de oven geven het stukje een dubbele bodem, al dan niet bewust bedoeld, in memoriam de kalkoen
Mien, Jose, ik hoop dat jullie niet geschrokken zijn van de directe aanpak van het thema. We praten in onze familie zonder omwegen over dit thema. Maar het blijft lastig om je eigen keus te maken, want je bent er straks zelf wel en toch niet bij.
Nee hoor. ?