7 mei 1945. Drukte op de Dam: lachende mensen vieren de bevrijding. Om drie uur wordt er plotseling geschoten vanaf het balkon van de Groote Club. Tientallen mensen sneuvelen alsnog. Met welke waas keken de Duitsers door hun vizier?
Eeuwige pijn.
Meivakantie 2018. Drukte op de Dam. Toeristen nemen lachend een selfie. De keitjes drukken door mijn schoenzolen. Ongemakkelijk voor Máxima op haar hoge hakken.
Een vredig zonnetje verlicht het monument. Tussen de talrijke duiven zelfs een paar witte.
Ik ben klaar bij de mondhygiëniste; mijn kaak is zo stijf als een wassen beeld van Madame Tussauds.
De wijzers van de klok van het paleis staan op drie uur. Ik kijk naar de Groote Club.
De napijn trekt snel weg.
@Han: dit is über-actueel, ik lees je stukje om twee uur…
Mooi en triest verhaal trouwens over de Groote club, historisch dus?
@Lisette. Dank je. Het is zeker historisch.
Mooi beschreven. Kan me familieverhalen herinneren over die schietpartij. Een oom liep er rond toen het schieten begon. Grote paniek. Niet geraakt.
@H2O. Heftig! Zoals bij die hele oorlog, vraag je je maar een ding af: waarom?
Een voor mij onbekend stukje geschiedenis. Mooi hoe je heden en verleden aan elkaar hebt geschreven.
@Inge. Dank je wel.
mooi verbinding toen en nu, bij beelden van de Dam zag ik de Groote Club, laatste sluiptrekking Duitsers op 7 mei 45.
@José. Het lafste van het lafste! Dank je.