Vier studentes kunstacademie aan een keukentafel. Het is 1985. De tafel bezaaid met vellen papier, uitdraaien van planeetstanden, ons toegestuurd door stichting Mens te Utrecht. Geboortehoroscopen. Boeken waar we elkaar uit voorlezen. Over sterrenbeelden, huizen en aspecten. We tekenen driehoeken, vierkanten en opposities.
‘Wat wil je later eigenlijk geworden zijn?’ zegt iemand, tegen niemand in het bijzonder.
‘Wijs’, zeg ik, zonder er lang over na te denken. Met roem of geld heb ik niets.
Een ander wil graag veel mooi werk gemaakt hebben.
De derde wil minstens de vrouw van een directeur zijn en haar eigen gang kunnen gaan.
En nummer vier is al rijk. Zij wil reizen en een fijne relatie.
De tijd leerde ons wie er wijzer was.
Rinde: mooi beschreven herinnering. De verschillende tijden bij de ww maken het verhaal iets minder duidelijk.
Mooie en logische uiteenzetting @ Rinde. Een hartje.
Mooi om de vraag ‘Wat wil je later eigenlijk geworden zijn’ te stellen ipv ‘Wat wil je later worden’.
Open einde, want hebben ze niet allemaal iets van wijsheid?
Dank voor jullie reacties. Het laatste stukje moest ik inkorten. Een terugblik. Had er eigenlijk willen neerzetten: ‘De tijd zou ons leren wie er wijzer was’. Maar kwam een woord tekort. Dan zouden de tijden bij de ww ook kloppen.
En ja, open einde want het was geen wedstrijd. Ieder leeft met de gevolgen van wat je op die leeftijd belangrijk vindt en wat je in je mars hebt. En of ikzelf wijs ben, zou ik nooit durven zeggen.
mooi open einde.