Ik ben moe, zo moe… moe. Er zit geen leven meer in mijn leven, dit laatste…
Alles is gezegd, ik laat de kinderen zonder zorgen achter.
Blij.
Dat ik dat nog kon doen, blij.
Ben niet bang, het is af.
Zo ziek geweest, die pijn…
Zacht gordijn over mijn gedachten… rust. Niet bang
“Mevrouw Van het Ende heeft gelukkig baat bij de morfinepomp. Het zal denk ik niet lang duren, ze is zo rustig.”
Ik voel hun handen om mijn lichaam, kan niet mee helpen.
Wassen, warm.
Handen praten tegen me, rust en aandacht, veilig… goed
aaahhhhh, durf, ja
loslaten
“Mw van het Ende is tijdens onze verzorging heengegaan, met zo’n mooie zachte glimlach.
We hadden tranen in onze ogen.”
Alweer zo treffend.
Lieflijk ook.
@Berdien. Heel mooi! <3
Het beletselteken, de puntjes, bestaat uit drie puntjes. Ik zou het niet te vaak gebruiken.
Mw van het Ende moet zijn Van het Ende. Ik zou het trouwens voluit schrijven: mevrouw.
Han: beletselteken, moest ik opzoeken.
Hier pas ik het als denkvertraging toe, vandaar ook geen punt achter sommige zinnen. De gedachte vervaagt of verdwijnt. Misschien te groot appèl op visuele vorm van het verhaal?
@Berdien. Je schrijft dit teken sowieso met drie puntjes. Ik lees in je tekst drie, twee en vier puntjes. Te vaak gebruikt in een tekst leest niet zo lekker.
Han dank voor de opmerking. Leer altijd weer wat bij.
Hier laat ik ’t wel zo als het is, past beter bij mijn herinneringen aan mensen die hun zinnen niet meer af kunnen maken. Morfineroes.
@Berdien. Wat jij wilt. Het is jouw verhaaltje. Maar maak er dan drie puntjes overal van zou ik zeggen. Maar mw van het Ende is toch echt fout.
Han: heb je commentaar opgevolgd. Dank je.
Heel mooi je wijkverhalen Berdien. Echt vanuit je <3