Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Wijkverhaal (3)

6 mei 2017 | 120w | Berdien Blaak | 5 |

Ik ben moe, zo moe… moe. Er zit geen leven meer in mijn leven, dit laatste…
Alles is gezegd, ik laat de kinderen zonder zorgen achter.
Blij.
Dat ik dat nog kon doen, blij.
Ben niet bang, het is af.
Zo ziek geweest, die pijn…
Zacht gordijn over mijn gedachten… rust. Niet bang

“Mevrouw Van het Ende heeft gelukkig baat bij de morfinepomp. Het zal denk ik niet lang duren, ze is zo rustig.”

Ik voel hun handen om mijn lichaam, kan niet mee helpen.
Wassen, warm.
Handen praten tegen me, rust en aandacht, veilig… goed
aaahhhhh, durf, ja
loslaten

“Mw van het Ende is tijdens onze verzorging heengegaan, met zo’n mooie zachte glimlach.
We hadden tranen in onze ogen.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »